AUTOR ARTYKUŁU
MARCIN BRATANIEC
JĘZYK RZECZY – DEYAN SUDJIC
10 lutego 2014 | wyślij link
JĘZYK RZECZY – DEYAN SUDJIC

Pracujemy dla współczesnego próżniaka. Projektujemy dom, w którym zamieszka, teatr w którym będzie „uczestniczył w kulturze”, lotnisko z którego wyruszy na wakacje i ulicę, na której spotka podobnych sobie. Tę postać przywołuje Deyan Sudjic przypominając pracę Thorsteina Veblena „Teoria klasy próżniaczej” z 1899 roku. „Język rzeczy” próbuje nakreślić świat jego wartości analizując w kategoriach dizajnu, luksusu, mody i sztuki przedmioty, których pragnie.

Książka (…) analizuje przedmioty i język, którym mówią o wartości swojej i swojego właściciela. Opisuje proces przemiany poważnych i bezpretensjonalnych przedmiotów w „zabawki dla dorosłych, schlebiające naszym fantazjom o sobie samych, bezwzględnie wykorzystujące naszą chęć płacenia za to, by przedmioty, które posiadamy, bawiły nas i prawiły nam komplementy„. Jest w niej miejsce także dla architektury.  Autor opowiada o strategii architektów pracujących dla domów mody (Koolhaas i Herzog de Meuron dla Prady, Tadao Ando dla Armaniego) stawiając pytanie, co [moda] zrobiła sztuce, fotografii i architekturze. Opowiada o paradoksie „barokowego minimalizmu”, który dla wykonania i utrzymania przedmiotu czy wnętrza wymaga najwyższych nakładów pracy i środków. Opowiada i o tym, że architektura skażona jest użytecznością, która w cenniku próżniaka obniża wartość dzieła. (…)

Nieużyteczność wyróżnia. To może przykra lecz użyteczna wiedza, która może pomóc w zrozumieniu miejsca architektury w świecie człowieka i rzeczy.

Książka wydana przez wydawnictwo Karakter sama jest pięknym, choć użytecznym przedmiotem. Skład, dobór papieru i czcionki, przewrotnie pomarańczowa okładka opatrzona dowcipnymi autokomentarzami wydawcy są lekcją projektowania, mającego na celu stworzenie zrozumiałego języka rzeczy.

ARCH #57
STYCZEŃ/LUTY 2020
facebook