DOROCZNA NAGRODA SARP IM. ZBYSZKA ZAWISTOWSKIEGO – DYPLOM ROKU
30 lipca 2013 | wyślij link
DOROCZNA NAGRODA SARP  IM. ZBYSZKA ZAWISTOWSKIEGO – DYPLOM ROKU

Do Nagrody zgłoszono 36 projektów dyplomowych z 12-tu uczelni architektonicznych w całym kraju. Po raz pierwszy w konkursie uczestniczyli dyplomanci Wydziału Architektury i Sztuk Pięknych Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego. Nowością były nagrody specjalne przyznane przez redakcję magazynu ARCH

 

ORGANIZATOR  KONKURSU

STOWARZYSZENIE ARCHITEKTÓW POLSKICH

 

CEL KONKURSU

WYBÓR NAJLEPSZEJ PRACY DYPLOMOWEJ WYKONANEJ NA WYDZIAŁACH ARCHITEKTURY POLSKICH UCZELNI

 

JURY

ARCH. MARIUSZ ŚCISŁO – PRZEWODNICZĄCY JURY | PREZES SARP

ARCH. ANTONI DOMICZ – SĘDZIA REFERENT | ODDZIAŁ OPOLE

ARCH. MIROSŁAW SIEMIONOW | ODDZIAŁ BIAŁYSTOK

ARCH. AGNIESZKA KACZMARSKA | ODDZIAŁ KATOWICE

ARCH. JACEK EWÝ – WICEPRZEWODNICZĄCY | ODDZIAŁ KRAKÓW

ARCH. JADWIGA JAMIOŁKOWSKA | ODDZIAŁ LUBLIN

ARCH. WOJCIECH WALTER | ODDZIAŁ ŁÓDŹ

ARCH. WOJCIECH KOLESIŃSKI | ODDZIAŁ POZNAŃ

ARCH. WOJCIECH DUNAJ | ODDZIAŁ SZCZECIN

ARCH. KONRAD GRABOWIECKI | ODDZIAŁ WARSZAWA

ARCH. MARIUSZ CADLER | ODDZIAŁ WROCŁAW

ARCH. PAWEŁ WŁAD KOWALSKI | ODDZIAŁ WYBRZEŻE

 

NAGRODA GŁÓWNA + NAGRODA REDAKCJI „ARCH”

ARCH. AGATA BOBRA / MUZEUM STO TYSIĘCY MILIARDÓW / WYDZIAŁ ARCHITEKTURY POLITECHNIKI WROCŁAWSKIEJ / PROMOTOR: DR INŻ. ARCH. JERZY GOMÓŁKA

 

WYRÓŻNIENIE SPECJALNE

ARCH. PAWEŁ DADOK / EKRAN MIEJSCA – ROZWIĄZANIE PROBLEMU STYKU RUCHLIWEJ DROGI Z CENTRALNYM OBSZAREM MIEJSKIM NA PRZYKŁADZIE GLIWIC / PROMOTOR: DR INŻ. ARCH. JAN KUBEC / WYDZIAŁ ARCHITEKTURY POLITECHNIKI ŚLĄSKIEJ /

 

WYRÓŻNIENIE RÓWNORZĘDNE

ARCH. DOROTA FLOR / DOM MUZYKI DAWNEJ W LUBLINIE / PROMOTOR: MGR INŻ. ARCH. JERZY SZCZEPANIK-DZIKOWSKI / WYDZIAŁ ARCHITEKTURY POLITECHNIKI LUBELSKIEJ /

 

WYRÓŻNIENIE RÓWNORZĘDNE

ARCH. PIOTR GAJEWSKI / TEATR STUDYJNY / INSTYTUT ARCHITEKTURY I URBANISTYKI POLITECHNIKI ŁÓDZKIEJ / PROMOTORZY: DR INŻ. ARCH. ELŻBIETA BĘDKOWSKA I MGR INŻ. ARCH. JAN GORGUL /

 

WYRÓŻNIENIE RÓWNORZĘDNE

ARCH. KONRAD ZAREMBA / CENTRUM SZTUK AUDIOWIZUALNYCH W SZCZECINIE / WYDZIAŁ BUDOWNICTWA I ARCHITEKTURY ZACHODNIOPOMORSKIEGO UNIWERSYTETU TECHNOLOGICZNEGO W SZCZECINIE / PROMOTOR: DR INŻ. ARCH. JAROSŁAW BONDAR /

 

WYRÓŻNIENIE HONOROWE + NAGRODA REDAKCJI „ARCH”

ARCH. STANISŁAW MŁYŃSKI / REWITALIZACJA STOCZNI GDYNIA Z WYKORZYSTANIEM INFRASTRUKTURY PRZEMYSŁOWEJ / WYDZIAŁ ARCHITEKTURY POLITECHNIKI POZNAŃSKIEJ / PROMOTOR DR INŻ. ARCH. HANNA MICHALAK /

 

WYRÓŻNIENIE HONOROWE

ARCH. ANNA JABŁOŃSKA / KRETOWISKO. KOMPLEKS MUZEALNO-NAUKOWY ORAZ ZAGOSPODAROWANIE HAŁDY SZARLOTA W RYDUŁTOWACH / WYDZIAŁ ARCHITEKTURY POLITECHNIKI ŚLĄSKIEJ / PROMOTOR: DR INŻ. ARCH. JERZY WITECZEK /

 

PRACA ZAUWAŻONA

ARCH. EWELINA WAWRZUSISZYN / MIEJSCE: 52° 10’ N, 18° 51’ E / WYDZIAŁ ARCHITEKTURY POLITECHNIKI BIAŁOSTOCKIEJ / PROMOTOR: MGR INŻ. ARCH. JAN KABAC /

 

PRACA ZAUWAŻONA

ARCH. PIOTR GÓRZYŃSKI / MOTEL I SPA ORŁOWO / WYDZIAŁ ARCHITEKTURY POLITECHNIKI GDAŃSKIEJ / PROMOTOR: DR INŻ. ARCH. ANDRZEJ ROŻEŃSKI /

 

PRACA ZAUWAŻONA

ARCH. MATEUSZ LEBIEDŹ / OBIEKT HOTELOWO-KONFERENCYJNY NAD ZALEWEM ŚWINNA PORĘBA / WYDZIAŁ ARCHITEKTURY POLITECHNIKI POZNAŃSKIEJ / PROMOTOR: DR INŻ. ARCH. EUGENIUSZ SKRZYPCZAK /

 

 

OPINIE JURY:

 

AGATA BOBRA | NAGRODA GŁÓWNA + NAGRODA REDAKCJI „ARCH”

Nagrodę główną przyznano za:

– nową jakość życia w mieście uzyskaną przez regularną strukturę miejsc twórczej kreacji;

– fascynującą, poetycką i inspirującą drogę rozwoju muzeum współczesnego.

 

PAWEŁ DADOK | WYRÓŻNIENIE SPECJALNE

Praca otrzymała wyróżnienie za:

– stworzenie pojęcia „ekran miejsca” i twórcze jego rozwinięcie na przykładzie Drogowej Trasy Średnicowej w Gliwicach;

– zamianę strefy kojarzonej z odrzuceniem i ograniczeniem na scenariusz miejsc przyjaznych.

 

 

DOROTA FLOR | WYRÓŻNIENIE RÓWNORZĘDNE

Wyróżnienie przyznano za: harmonię elementów koncepcji architektonicznej – tematu (muzyka dawna), lokalizacji (historyczna tkanka), bryły i materiału, co sprawia, że muzyka rozbrzmiewa w lubelskim zaułku.

 

PIOTR GAJEWSKI | WYRÓŻNIENIE RÓWNORZĘDNE

Wyróżnienie przyznano za:

– wnikliwą analizę funkcjonalnych relacji w przestrzeni teatru eksperymentalnego bazującego na interakcjach widza i aktora;

– zrównoważoną, bezpretensjonalną bryłę umiejętnie wpisaną w kontekst lokalizacji;

– poszukiwanie detalu elewacji, który nie jest jedynie modnym gadżetem, lecz propozycją adekwatną do miejsca – fabryki tekstylnej Ramischa w Łodzi.

 

KONRAD ZAREMBA | WYRÓŻNIENIE RÓWNORZĘDNE

Wyróżnienie przyznano za:

– za umiejętne połączenie przestrzeni ulicy i wnętrza kwartału oraz swobodną kompozycję wzbogaconą istniejącym przemysłowym kominem;

– atrakcyjne rozwiązanie strefy wejściowej;

– wielofunkcyjny charakter wnętrza otwartego na przekształcenia;

– śmiałe rozwiązania konstrukcyjne.

 

STANISŁAW MŁYŃSKI | WYRÓŻNIENIE HONOROWE + NAGRODA REDAKCJI „ARCH”

Wyróżnienie honorowe przyznano za:

– symbiozę funkcji postindustrialnych z nową miejską tkanką mieszkalną;

– poszukiwanie technologii przemysłowych metod realizacji struktur budowlanych zakładających partycypację użytkowników w procesie projektowym;

– znalezienie platformy komunikacji i harmonijnej współpracy z użytkownikami, dostrzeżenie ich roli podmiotowej.

 

ARCH. ANNA JABŁOŃSKA | WYRÓŻNIENIE HONOROWE

Wyróżnienie honorowe przyznano za:

– wykorzystanie zdegradowanego terenu w jego naturalnej formie dla działań charakterystycznych dla regionu, mianowicie drążenie podziemnych korytarzy i sal;

– próbę przekształcenia strefy z definicji negatywnej w przyjazną przestrzeń muzealną.

 

 

 

OPIS AUTORSKI NAGRODY GŁÓWNEJ | AGATA BOBRA

MUZEUM STO TYSIĘCY MILIARDÓW

 

Wędrując pośród dźwięków budzącego się miasta docieram do celu mojej wędrówki. Duży, nowoczesny budynek wraz z poprzedzającym go placem i leniwie płynącą wzdłuż nich rzeką, tworzą miejsce spotkań mieszkańców i licznie przybywających turystów. Murki, schody, podesty i pochylnie stają się miejscem odpoczynku, wesołych zabaw dzieci, miejscem spotkań i dyskusji, gdzie możemy przemyśleć plan dalszej wędrówki, przedyskutować bieżące sprawy, czy też zanurzyć swe myśli w niczym niezakłócony błękit nieba.

 

Budynek, nagradzany, publikowany, podziwiany i zaprojektowany przez jednego z najlepszych architektów na świecie, stoi w blasku swojej chwały, jakby zupełnie obojętny i zdystansowany na wszystkich i wszystko, co się dookoła niego dzieje. Czy to za sprawą starannie wyselekcjonowanych klejnotów, które skrywa w swym wnętrzu?

 

Każdy, kto zdecyduje się nawiązać kontakt z tym zamkniętym w sobie obiektem, kierowany jest w stronę niewielkiego wejścia, jedynego punktu, gdzie wnętrze splata się z zewnętrzem, a starannie zaprojektowany plakat informuje przybywających, z czym będą się mogli zmierzyć po przekroczeniu tych niepozornych wrót.

 

Obiekt ten, jaka każda prawidłowo działająca maszyna, charakteryzuje się odpowiednio opracowanym schematem funkcjonowania, o czym przekonuję się już przy samym wejściu, stając się dobrowolnym uczestnikiem procesu, który został zaplanowany z inżynierską dokładnością. Każdy nasz ruch został przewidziany i zaprojektowany. Możemy być pewni, że (niestety) nie spotka nas nic niezaplanowanego i spontanicznego.

 

Proces ten, wykorzystując zgromadzone zbiory, ma na celu informowanie i upowszechnianie podstawowych wartości historii, nauki i kultury oraz kształtowanie wrażliwości estetycznej wśród odwiedzających. Przebiega on w kilku następujących po sobie etapach. W pierwszym zostajemy poinformowani, iż fotografowanie, głośne wyrażanie radości, filmowanie, bieganie, skakanie i inne czynności towarzyszące naszej codziennej aktywności są surowo zabronione. Nie! Absolutnie nie można dokumentować i zabierać ze sobą źródła swoich indywidualnych, estetycznych przeżyć i doświadczeń, aby dzielić się nimi z naszymi przyjaciółmi, znajomymi czy rodziną.

 

Następne etapy trafnie opisuje Wassily Kandinsky, „[…] wielkie tłumy włóczą się po salach i znajdują, że płótna są ładne albo świetne. Człowiek mogący coś powiedzieć, nic nie rzekł do drugiego, a ten, który mógł usłyszeć, niczego nie usłyszał. Później wychodzą równie biedni lub bogaci, jak byli tu przychodząc i natychmiast zajmują się własnymi sprawami, że sztuką nie mającymi nic wspólnego. Po co tu przyszli?”.

 

Szkoła zorganizowała wyjazd edukacyjny dla swoich uczniów, a może oprowadzamy gości przybyłych z daleka z wizytą. Ja starałam się zaobserwować potrzeby współczesnych ludzi w przestrzeniach muzealnych i zaproponować własną wizję rozwoju muzeum współczesnego.

 

Gdyby tak podzielić miasto na małe kawałeczki, aby piesi mogli swobodnie się w nich poruszać i w każdym z nich umieścić nie obiekt muzealny, a pawilon muzealny ? Otrzymalibyśmy muzeum, które swym zasięgiem obejmuje całe miasto i jest kierowane do wszystkich jego mieszkańców oraz aktywuje zapomniane, zdegradowane i często nierozumiane obszary miasta. Przypominałoby to książkę podzieloną na rozdziały, czy zbiór wierszy Raymonda Queneau – „Sto tysięcy miliardów wierszy”, gdzie każda ze stron, na której zapisany był wiersz, pocięta została tak, iż poszczególne wersy znajdują się na oddzielnych paskach papieru, a czytający sam zestawia i układa swą książkę…

 

Każdy pawilon zdeterminowany byłby przez swoją sytuację i wzbogacony o funkcję wynikającą z aktywności miejskiej taką, jak kawiarnia, czytelnia, zamknięty plac zabaw, przystanek komunikacji miejskiej, czy pawilon w parku. W ten sposób powstałyby liczne miejsca twórczej kreacji – atrakcyjne nie tylko dla turystów, ale samych mieszkańców – które odwiedzamy w drodze do szkoły, pracy, podczas spaceru z psem, wyruszając na rowerową przejażdżkę, czy w nieplanowanych w rozkładzie dnia krótkich momentach wolnego czasu. Swoim oddziaływaniem pawilony objęłyby całe miasto i wprowadziłyby miejsca edukacji artystycznej w nasze codzienne życie. Edukacji, która za sprawą rozwoju przemysłu i rosnącego wraz z nim zapotrzebowania na wykwalifikowanych pracowników oraz systemu edukacji, została zepchnięta na dalekie, jeśli nie ostatnie miejsce na listach naszych priorytetów.

 

Przywołując koncepcję Zbigniewa Gostomskiego z 1970 roku „Zaczyna się we Wrocławiu”, cały system obszarów i pawilonów został ponumerowany przy użyciu układu współrzędnych, którego punkt początkowy [0,0] stanowi obszar Muzeum Współczesnego Wrocławia.

 

Zaplanowany całościowy system rozwoju miasta przy pomocy instytucji kultury tworzy nową jakość i sposób rozwoju wizerunku miasta, przy współpracy wszystkich podmiotów działających w mieście. Wizerunku, który promowałby miasto w świecie, a także opowiadałby je – jego mieszkańcom.

 

Dla mnie zaczęło się we Wrocławiu, ale gdzie i jak się skończy w dużej mierze zależy również od Ciebie.

 

 

OPIS AUTORSKI WYRÓŻNIENIA SPECJALNEGO | PAWEŁ DADOK

EKRAN MIEJSCA. ROZWIĄZANIE PROBLEMU STYKU RUCHLIWEJ DROGI Z CENTRALNYM OBSZAREM MIEJSKIM NA PRZYKŁADZIE GLIWIC

 

Projekt stanowi odpowiedź na planowany, kontrowersyjny przebieg Drogowej Trasy Średnicowej przez centrum Gliwic. W sąsiedztwie ważnych przestrzeni publicznych konieczna będzie budowa ekranu akustycznego. Założeniem projektu jest przedefiniowanie ekranu akustycznego, jako liniowej budowli odpowiadającej wyłącznie na cechy jednej strony – drogi. Projekt – Ekran Miejsca rozszerza funkcję ekranu, jest próbą rewitalizacji sąsiadującego z drogą obszaru, poprzez rozwiązanie problemów poszczególnych działek, m.in. w parku Chopina staje się przestrzenią rekreacyjną z kawiarnią, biblioteką, galerią, targowiskiem, by na końcu przekształcić się w budynek biurowy.  Od drogi płaszczyzna ekranu wyłożona jest falującymi na wietrze blaszkami, pobierającymi energię z drgań wywołanymi przez pędzące pojazdy.

 

 

OPIS AUTORSKI WYRÓŻNIENIA RÓWNORZĘDNEGO | DOROTA FLOR

DOM MUZYKI DAWNEJ W LUBLINIE

 

U podnóża wzgórza Żmigród wije się uliczka o tej samej nazwie. Kluczowym założeniem było przełamanie peryferyjności zaułku z równoczesnym poszanowaniem charakteru miejsca. Składane przeszklenie podcienia otwiera salę restauracji na projektowany plac w taki sposób, że całość funkcjonuje jako parter budynku. Zorganizowana tam scena letnia i ogródek kawiarni staje się przyczynkiem do przypadkowego spotkania z przechodniem. Oddziaływanie obiektu na otoczenie, tworzenie napięcia miedzy poszczególnymi użytkownikami – są być może ważniejsze, niż wyraz estetyczny obiektu. Budynek poprzez ukształtowanie bryły oraz materiał koresponduje z otoczeniem nie dominując nad nim. Proponowane rozwiązania – od urbanistyki aż po detal – są w zgodzie z atmosferą minionego czasu panującą w lubelskim zaułku.

 

 

OPIS AUTORSKI WYRÓŻNIENIA RÓWNORZĘDNEGO | PIOTR GAJEWSKI

TEATR STUDYJNY

 

Teatr jako przestrzeń kulturalna staje się coraz bardziej otwarty w sensie intelektualnym oraz formalnym. Architektura powinna podążać za tą tendencją. Kontakt z żywym człowiekiem wyróżnia teatr od innych mediów audiowizualnych – jest pretekstem do spotkań towarzyskich, buduje intelektualną i emocjonalną relację z twórcą. Zaprojektowano obiekt o przejrzystej strukturze, w którym widz ma szansę przebywać z artystą – nie tylko podziwiać na scenie, ale także porozmawiać w restauracji, w holu, czy na tarasie widokowym. Jednobryłowy, neutralny pawilon stanowi techniczną obudowę studia teatralnego. Mając na uwadze tekstylną przeszłość obszaru, nie obawiano się formy industrialnej. Postanowiono plastycznie sparafrazować draperię i przesłonić wypracowany układ funkcjonalny transparentną membraną.

 

 

OPIS AUTORSKI WYRÓŻNIENIA RÓWNORZĘDNEGO | KONRAD ZAREMBA

CENTRUM SZTUK AUDIOWIZUALNYCH W SZCZECINIE

 

CSA łączy ze sobą funkcje galerii, pracowni artystycznej oraz ośrodka edukacyjnego. Głównym elementem kompozycji jest zlokalizowany na działce komin, który zostaje wyeksponowany poprzez ekspresyjne odkształcenie bryły budynku. Dzięki temu zabiegowi i jednoczesnemu podniesieniu obiektu, przestrzeń ulicy przenika się z parterem i wykreowanym dziedzińcem wewnętrznym tworząc publiczną przestrzeń i miejsce działań artystów. Funkcja budynku została zaprojektowana w sposób umożliwiający planowanie różnorodnych scenariuszy wydarzeń artystycznych, których tłem staje się interaktywna elewacja dziedzińca nawiązująca do zmienności dynamiki obiektu. Ekspresyjna forma zdeterminowała poszukiwania rozwiązania konstrukcyjnego, podkreślającego walory przestrzenne wnętrza obiektu.

 

 

OPIS AUTORSKI WYRÓŻNIENIA HONOROWEGO |STANISŁAW MŁYŃSKI

REWITALIZACJA STOCZNI GDYNIA Z WYKORZYSTANIEM INFRASTRUKTURY PRZEMYSŁOWEJ

 

Projekt jest próbą ożywienia dawnej Stoczni Gdynia. Wykorzystuje dostępną materię w celu pozytywnej ewolucji miejsca. Rewitalizacja ma być impulsem do dynamicznego rozwoju nauki i działań kreatywnych. Na każdym etapie projektowania analizowano wpływ zastosowanych rozwiązań na miasto. Ważnym elementem koncepcji jest propozycja wyprodukowania zabudowy przy użyciu linii montażowych stoczni. Poszukując rozwiązań maksymalnie wykorzystujących potencjał zakładu, inspiracje odnaleziono w naturze. Budowa organizmów wielokomórkowych i ich możliwości skalowania, rozrostu i adaptacji są procesami, które przetłumaczone na język geometrii, stanowiły przyczynek do zastosowania systemu modułowego. Projekt opisuje każdą „komórkę” mającego rozwinąć się urb(org)anizmu, nadając jej indywidualne cechy.

 

 

OPIS AUTORSKI WYRÓŻNIENIA HONOROWEGO |ANNA JABŁOŃSKA

KRETOWISKO. KOMPLEKS MUZEALNO-NAUKOWY ORAZ ZAGOSPODAROWANIE HAŁDY SZARLOTA W RYDUŁTOWACH

 

Cel pracy to pokazanie możliwości aktywizacji zwałowisk. Tematem jest koncepcja zagospodarowania hałdy Szarlota w Rydułtowach – jednej z najwyższych hałd nasypowych w Europie – oraz stworzenie kompleksu muzealnego w jej fragmencie. Nowopowstała przestrzeń ma być ogólnodostępną atrakcją i katalizatorem w rozwoju miasta. Koncepcja zakłada stworzenie bogatego programu, który obejmuje funkcje edukacyjne, rekreacyjne i sportowe. Teren hałdy podzielono na strefy ze względu na ukształtowanie terenu, które narzuca funkcję w każdej części. Wydobycie węgla i chodniki kopalniane stanowiły inspirację do stworzenia budynku. Głównym założeniem było zachowanie naturalnej formy hałdy, nie konkurowanie z kontekstem i jak najmniejsza ingerencja w zastane miejsce, dlatego obiekt ulokowano pod ziemią.

 

 

OPIS AUTORSKI PRACY ZAUWAŻONEJ | EWELINA WAWRZUSISZYN

MIEJSCE: 52° 10’ N, 18° 51’ E

 

Temat pracy to adaptacja ruin neogotyckiego kościoła św. Antoniego w Jałówce, na publiczną, otwartą przestrzeń spotkań. Rozwiązanie ma służyć aktywizacji zniszczonej w trakcie wojny świątyni. Działania projektowe w obrębie ruin dotyczyły: zmiany funkcji obiektu sakralnego, rodzaju ingerencji konserwatorskiej oraz nowej formy kubatury. Postanowiono zachować rangę miejsca przeznaczając je dla sztuki wysokiej. Prezentowana forma zadaszenia, jako struktury siodłowej asymetrycznej jest efektem analiz stylu neogotyckiego oraz próby kontynuacji charakteru budowli. Kubatura jest obiektem wolnostojącym, dwudzielnym funkcjonalnie, użytkowanym całorocznie. Część naziemna to otwarta forma zadaszenia z dźwigami i schodami do części podziemnej-technicznej wspomagającej przeznaczenie obiektu na teatr.

 

 

OPIS AUTORSKI PRACY ZAUWAŻONEJ | PIOTR GÓRZYŃSKI

MOTEL I SPA ORŁOWO

 

Głównym celem było stworzenie budynku hotelowego, który swoją formą jak najmniej ingeruje w kameralną atmosferę nadmorskiej części Orłowa – dzielnicy Gdyni – a architekturą wzbogaca teren w nowoczesne rozwiązania przy pełnym wykorzystaniu walorów naturalnych. Biorąc pod uwagę rangę miejsca, należało w jak najwyższym stopniu wykorzystać jego potencjał. Architektura obiektu jest minimalistyczna o wyszukanych proporcjach, a dominującym kolorem elewacji jest biel, budująca w ten sposób harmonię z nadmorskim otoczeniem. Bryła jest horyzontalna, ciągnąca się równolegle do linii brzegowej, a gabaryty dostosowane są do zabudowy znajdującej się w najbliższym sąsiedztwie. Budynek nie narzuca się, a uwydatnia walory obszaru projektowego.

 

 

OPIS AUTORSKI PRACY ZAUWAŻONEJ | MATEUSZ LEBIEDŹ

OBIEKT HOTELOWO-KONFERENCYJNY NAD ZALEWEM ŚWINNA PORĘBA

 

Projekt zlokalizowany jest w paśmie Beskidu Małego, w rejonie przełomu rzeki Skawy. Obecnie trwają tam prace mające na celu ukończenie procesu rozpoczętego w 1986 roku – budowy zapory w miejscowości Świnna Poręba. Powstanie zalewu w najbliższych latach będzie głównym czynnikiem napędowym rozwoju turystyki obszaru. Położenie i walory krajobrazowe stanowią główne atuty atrakcyjności tego regionu. Projekt zakłada stworzenie obiektu składającego się z części: hotelowej – zwiększającej bazę noclegową rejonu; restauracyjno-konferencyjnej – umożliwiającej organizowanie imprez zorganizowanych, zachęcającej do korzystania z obiektu poza sezonem największej aktywności turystycznej; rekreacyjnej – umożliwiającej aktywny wypoczynek.

ARCH #56
LISTOPAD/GRUDZIEŃ 2019
facebook