AUTOR ARTYKUŁU
REDAKCJA ARCH
ZŁOTY LEW DLA ÁLVARO SIZA
6 marca 2013 | wyślij link
ZŁOTY LEW DLA ÁLVARO SIZA

Siza zajmuje wyjątkową pozycję w architektonicznej galaktyce – tak argumentowało jury XIII Biennale Architektury w Wenecji przyznając słynnemu portugalskiemu architektowi Złotego Lwa za całokształt twórczości

 

Álvaro Siza, laureat Pritzkera z 1992 roku, jeden z najwybitniejszych architektów europejskich otrzymał podczas tegorocznego Biennale Architektury w Wenecji Złotego Lwa za całokształt twórczości. Decyzję o przyznaniu Portugalczykowi nagrody podjęła rada Biennale pod przewodnictwem Paola Baratty, przychylając się do propozycji głównego kuratora tegorocznej wystawy, Davida Chipperfielda.

 

W uzasadnieniu Chipperfield podkreślił niezwykłą pozycję Sizy w świecie architektury współczesnej jako ewidentnego autorytetu: „Od pierwszych sukcesów, jakimi okazały się projekt restauracji Boa Nova i pływalni w Leça de Pameira, Siza zajmuje wyjątkową pozycję w architektonicznej galaktyce. Osiągnął ją, utrzymując niezmiennie wysoki poziom swoich realizacji, bez najmniejszego cienia autopromocji, która stała się częścią warsztatu współczesnych architektów. Idąc w przeciwnym kierunku niż większość jego kolegów po fachu, jednocześnie pozostaje na czele peletonu, nie skażony i nie zniechęcony dzięki wyzwaniom jakie sam sobie stawia. Nieustannie eksperymentujący z doprowadzoną do ekstremum geometrią Siza tworzy jednocześnie budynki, w których widoczna jest wielka dyscyplina i które zarazem olśniewają swoją lekkością i imponują odczuwalną masą swojej materii. Rozwijając unikatowy język architektoniczny, wydaje się przemawiać do każdego” – przekonywał w uzasadnieniu Chipperfield.

 

Główny Kurator Biennale przedstawił Sizę, nie tylko jako wybitnego praktyka, ale i teoretyka architektury o olbrzymim zapleczu intelektualnym: „Mówiąc o architekturze Siza używa słów tak precyzyjnych i trafnych jak kreski w jego rysunkach, co świadczy o tym, że jego dzieła nie są jedynie wytworem talentu, ale także wybitnego umysłu, wiedzy i mądrości.” (…)

 

BIO | Álvaro Joaqueim de Meio Siza Vieria – najwybitniejszy portugalski architekt, urodził się 25 czerwca 1933 r. w małej górzystej miejscowości Matosinhos na północy Portugalii. Studia ukończył na Uniwersytecie w Porto w 1955 roku. Swoją pierwszą pracę – projekt domów mieszkalnych w Matosinhos zaprojektował jeszcze przed ukończeniem studiów – w 1954 r. W tym czasie otworzył też studio projektowe w Porto. W latach 1955–58 współpracował z Fernando Távora, swoim dawnym nauczycielem akademickim. W 1966 Siza rozpoczął pracę na Uniwersytecie w Porto, a w 1976 został tam profesorem. Poza tym był wizytującym profesorem na Uniwersytecie Harvarda, a także na uniwersytetach: Pensylwania, Bogota oraz Lozanna.

 

Jego ważniejsze realizacje to: pawilon herbaciany i restauracja Boa Nova w Leça da Palmeira, 1958–1963; kąpielisko w Leça da Palmeira, 1961–1966; kwartał Malagueira w Évora, 1977–1988 – Nagroda Prince of Wales in Urban Design 1988; dom Avelino Duarte w Ovar, 1980–1984; dom Bonjour Tristesse przy Schlesische Straße w Berlinie, 1980–1984; wydział architektury Uniwersytetu w Porto, 1986–1995; Biblioteka uniwersytecka w Aveiro, 1988–1995; odbudowa dzielnicy Chiado w Lizbonie, od 1988; Muzeum Sztuki Współczesnej Fundação Serralves w Porto, 1991–1998; Pawilon portugalski na Expo’98 w Lizbonie, 1995–1998 (z Eduardo Souto de Moura); Pawilon portugalski na Expo 2000 w Hanowerze, 1999–2000 (z Eduardo Souto de Moura); Muzeum Sztuki Donna Regina w Neapolu, 2005. Álvaro Siza jest laureatem wielu nagród, w tym tych najbardziej prestiżowych. W 1988 r. otrzymał Nagrodę Miesa van der Rohe, a 4 lata później architektonicznego Nobla, czyli Nagrodę Pritzkera. W 2009 r. RIBA przyznała mu Królewski Złoty Medal w dziedzinie Architektury. Architekt otrzymał również doktoraty honoris causa Uniwersytetu w Walencji (1992) i Politechniki Federalnej w Lozannie (1993).

 

Pawilon portugalski na Expo’98 w Lizbonie, proj. Álvaro Siza z Eduardo Souto de Moura; Foto: Michał Haduch

 

Artykuł opublikowany został w nr 14 ARCH. Całość artykułu dostępna jest w drukowanej wersji magazynu – kontakt: archiwum(at)archsarp.pl

ARCH #57
STYCZEŃ/LUTY 2020
facebook